Saturday, November 28, 2009

எழுநூற்றி பதினொன்று புள்ளி ஒன்பது.....

ஒரு நண்பனின் திருமணத்திற்கு தவிர்க்க முடியாத காரணத்தால் போக முடியவில்லை. ஆனால் அவனது வரவேற்பு நிகழ்வுக்கு போகலாம்னு முடிவெடுத்து, என்னுடைய காரில் 4 நண்பர்கள் கல்பாகத்திற்கு சென்றோம். அதில் அனைவருமே என் கல்லூரி நண்பர்கள் தான். அதில் 2 நண்பர்களை சந்தித்து சிறிது நாட்கள் ஆனதால் அவர்களோடு நிறைய பேசிக் கொண்டே சென்றோம். அதில் நடந்த சில சுவாரசியங்களை ஆனந்த விகடன் பாணியில் ஹிட்டு, குட்டு மற்றும் ஷொட்டு என்கிற வகையில் கொடுக்கிறேன்.


ஹிட்டு

காலையில் சுமார் 5.15 மணிக்கு பெங்களூரில் கிளம்பி, கிருஷ்ணகிரிக்கு கொஞ்சம் முன்னரே வந்து விடும் அந்த உணவகத்துக்காக தான் எல்லோரும் காத்துக்கொண்டிருந்தோம். நான் தான் கார் ஓட்டிக் கொண்டிருந்தேன். அந்த உணவகத்தில் பொங்கல் மிகவும் அற்புதமாக இருக்கும். நிறைய முறை அங்கே உணவு உண்டிருக்கிறோம். அந்த பொங்கலுக்காகவே நிறைய கூட்டம் வருவதுண்டு. மேலும் அந்த தேசிய நெடுஞ்சாலையில் உள்ள உணவகங்களில் இந்த உணவகம் கொஞ்சம் அசத்தல். 2 நாட்களுக்கு முன்பு நண்பர் ஒருவர் சொன்னதை நம்பி அந்த உணவகம் 24 மணி நேரமும் திறந்திருக்கும் என்ற நப்பாசையில்!, உள்ளே சென்று என்ன இருக்கு சாப்பிட என்று கேட்க, கல்லாவில் இருந்தவர், எங்களை ஏறெடுத்து கூட பாராமல் 7 மணிக்குதான் சாப்பாடு ரெடி ஆகும் கொஞ்சம் வெய்ட் பண்ணுங்க சார்னு சொல்ல, அசடு வழிந்து எல்லோருக்கும் காப்பி சொல்லி குடித்து விட்டு, எப்பாடு பட்டாவது, பொங்கல் அதுவும் நல்ல பொங்கல் சாப்பிட்டு விட வேண்டும் என்ற விடா முயற்சி (எப்படி இங்கெல்லாம் நாங்க விடாம முயற்சி செய்வோம் பாத்துக்கோங்க) கொண்டு பயணித்தோம்.

சுமார் 8, 8.30 மணிக்கு வேலூர் வந்தடைந்தோம். அங்கே உள்ள ஆ வில் ஆரம்பிக்கும் ஓர் உணவகத்தில் பொங்கல் நன்றாக இருக்கும் என்று நண்பன் சொல்ல, வண்டியை ஓரமாக பூட்டிவிட்டு, உள்ளே நடை கட்டினோம். சர்வரிடம் முதலில், 3 பொங்கல், 3 வடை என்றோம். இன்னொரு நண்பனுக்கு சாம்பார் வடை சொல்லி விட்டுக் காத்திருந்தோம். சும்ம சுட சுட வந்த பொங்கலை ஒரு கைப் பார்த்து விட்டு, வெகுவாக சாப்பிட்டு முடித்திருக்கும் பொழுது, உண்ட களைப்பில் நாங்களும், ஆர்டர் எடுத்த களைப்பில் சர்வரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் ஒரு நண்பன் பில் கொண்டு வாங்க என்று சொன்னான். "சார், சார்" என்றார். சொல்லுங்க என்றோம். "கோச்சிக்கலன்னா கொஞ்சம் எவ்வளவு பொங்கல்னு சொல்லுங்க சார்" என்றார் சர்வர். மொத்த ஆர்டர்ல லேசா கொஞ்சம் குழப்பம் இருக்கு சார்! அந்த கேள்விக்கு விடை, "8 பொங்கல், 3 வடை, 1 சாம்பார் வடை, 3 தோசை, 2 பூரி, 1 காபி, 1 டீ"!!! இதெல்லாம் யோசிச்சிட்டு எங்களுக்குள்ள, சர்வர்கிட்ட சொல்றதுக்கு முன்னாடியே, என் நண்பன், " நாங்க சொல்ல மாட்டோமே, நீங்க கண்டு பிடிங்க " என்று சொல்ல, வந்த சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு, அன்று காலை உணவிற்கு மொத்தம் 280 ரூபாய் கொடுத்து விட்டு வந்தோம்!!!!! ஹிட்டு - பொங்கல் செம ஹிட்டு:-)

குட்டு
சரி நல்ல படியாக, நண்பனின் வரவேற்புக்கெல்லாம் சென்று விட்டு, மீண்டும் வீடு திரும்ப தொடங்கி இருந்தோம். கல்பாக்கத்தில் இருந்து, செங்கல்பட்டு, காஞ்சீபுரம் வழியாக தேசிய நெடுஞ்சாலை 46 ஐ (NH - 46) சென்றடைய முடியும். ஒரே நாளில் கல்பாக்கம் சென்று அன்றிரவே திரும்ப வேண்டிய கட்டாயத்தில் அனைவருமே இருந்தோம். ஒரு வழியாக டீசல், உணவு, இசை என்று எல்லாவற்றையும் சரி செய்து விட்டு, வேகம் எடுக்க தொடங்கி இருந்தேன், கல்பக்கம் - செங்கல்பட்டு மாநில நெடுஞ்சாலையில் பயணித்துக் கொண்டிருந்தோம். ஒரு லாரி வெகு நேரமாக எங்களுக்கு முன் சென்று கொண்டிருந்தது. சரி இப்படியே லாரிக்கு பின்னால் சென்று கொண்டிருந்தால் விடிந்து விடும் என்று நினைத்து, அந்த லாரியை முந்த நினைத்து அதற்கான ஆயத்தங்களில் இறங்கினேன்( சிறிது வேகம் கூட்டிக் கொள்வது, விளக்கை ஹை பீம் மற்றும் லோ பீம்களில் அடித்து காண்பிப்பது என்றெல்லாம்). லாரி ஓட்டுனர் ரொம்ப நல்லவர், சட்டென்று வழி கொடுத்தார். சட்டென்று பறக்கும் வேகத்தில், ஒலி எழுப்பிக் கொண்டு ஒரு வண்டி, எங்களையும் தாண்டி சாலையின் வலது ஓரத்தில் சென்று மறுபடியும் வேகமாக இடது ஓரமாக ஒதுங்கியது. ஒதுங்கியதில் கட்டுப்பாட்டில் இல்லாமல், வயலுக்குல் சென்றிருக்கும், ஏதோ அந்த ஓட்டுனர் சமாளித்து, எங்களை போகுமாறு கை அசைத்தார்.

சரி என்று வண்டியை கிளப்பிக் கொண்டு சென்று கொண்டிருந்தோம். திடீரென்று வீறிடும் விசில் சத்தங்கள், மற்றும் எங்களை நோக்கி செய்கை காட்டி கொண்டே அதே வண்டி எங்களை படு வேகத்தில் தாண்டி சென்றது. சரி ஒரு கை பார்த்து விடலாம் என்று வண்டியை விரட்டிய பொழுது, ஓரிடத்தில் அந்த வண்டி வேகம் குறைத்து செல்ல வேண்டிய நிலையில் உள்ளே சின்னஞ்சிறு குழந்தைகளும், ஒரு குடும்பமும் சென்று கொண்டிருந்தார்கள். அதைப் பார்த்து விட்டு, "அட ஏண்டா அவன் இப்படி ஓட்டிட்டு போறான், விடு ஃபேமிலியா போறாங்க, ஏதோ ஒரு சந்தோஷம் அவங்களுக்கு, நாம விரட்ட போய், எதாவது ஆகிடுசின்னா" என்றான் என் நண்பன். "ஒரு மோசமான ஓட்டுனரிடமிருந்து நீ தப்பிக்க, ஒன்று நீ மெதுவாக சென்று அவனுக்கு வழி விடு, இல்லை அவன் கண்ணிலிருந்து காணாமல் போய் விடு என்று யாரோ சொன்னது மீண்டும் ஒலித்தது!!! (If you want to escape from a dangerous driver, Either Leave him or Lose him). குட்டு - குழந்தைகள் மற்றும் பெண்களை வைத்துக் கொண்டு அவ்வளவு அலட்சியமாக ஓட்டிய அந்த கார் ஓட்டுனருக்கு:-(

ஷொட்டு
சரி இந்த ஏழரையை முன்னால் விட்டு விட்டு, செங்கல்பட்டு - காஞ்சீபுரம் மாநில நெடுஞ்சாலையில் போய்க் கொண்டிருந்தோம். நல்ல கும்மிருட்டு. அதில் வண்டியின் விளக்கை ஒரு முறை நிறுத்தியெல்லாம் பார்த்து எந்த அளவுக்கு திகிலான ஒரு சாலையில் பயணிக்கிறோம் என்பதை உணர்ந்து கொண்டு சென்று கொண்டே இருக்கிறோம். திடீரென்று என் நண்பன் ஒருவன் சொல்கிறான், "மச்சான் ரோட்டோரமா யாரோ விழுந்து கெடக்காண்டா" என்று. " என்னடா இவ்வளவு இருட்டா இருக்கு, உனக்கு மட்டும் எப்படி தெரிஞ்சிது" என்று கேட்டுக் கொண்டிருந்தாலும் வெகுவாக வண்டியின் வேகத்தை குறைத்து விட்டேன். அது குறுகலான சாலை என்பதால், திருப்ப முடியாது வண்டியை, அதனால் யாராவது 2 பேர் பாத்துட்டு வாங்க என்று சொன்னேன். இருந்தாலும், சுத்த இருட்டு. சரி மனசு கேக்கல. கொஞ்ச தூரம் சென்று வண்டியை திருப்பி கொண்டிருக்கிறோம். இன்னொரு நண்பன், மச்சான் வேண்டாம் பேசாம, போலீசுக்கு போன் பண்ணிட்டு கெளம்பலாம் என்றான்.

சரி அதுக்கு உண்மையிலேயே யாரவாது கெடக்காங்களான்னு பாத்துட்டு இருந்தா போன் பண்ணிட்டு கெளம்பிடுவோம்.(கவனிக்க வேண்டிய விடயம். சில சமையம் இப்படி பரிதாபப்பட்டு திரும்பி போய் பார்த்த கார்களில் இருந்தவர்கள் தான் இடித்து விட்டார்கள் என்று உள் குத்து வைத்து நெம்பிய விடயத்தையும் கேள்வி பட்டிருக்கிறோம்) நாங்கள் வேகமெடுத்து போய் பார்க்கும் நேரத்தில், 3 பேர், 2 சக்கர வாகனங்களில் வந்தவர்கள் பார்த்து ஆள் ஆளுக்கு ஒன்று சொல்ல ஆரம்பித்தனர். அதில் ஒருவர் வேகமாக, கீழே கிடந்தவரின் கையை பிடித்து பார்த்து விட்டு, உயிர் இல்லை என்று அறிவித்தார். எங்களுக்கோ என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. இருந்தாலும் சரி இவ்வளவு தூரம் வந்தாகி விட்டது என்று அலைபேசியில் எண்களை சுழற்றும் அளவுக்கு சென்றாகி விட்டது. அப்பொழுது கூட்டத்தில் இருந்த ஒருவர் என்ன நினைத்தார் என்று தெரியவில்லை, சட்டென்று கீழே கிடந்தவரின் முகத்தில் 2 அரை விட்டார். சட்டென்று எழுந்தார் இந்த ரெஸ்ட்லிங்க் பார்க்கிறவர்களுக்கு தெரிந்திருக்கும், அண்டர் டேக்கர் போல எழுந்தமர்ந்தார்.

என்னய்யா இங்க கெடக்கன்னு கேட்டா?, சார் சும்மா சரக்கு சார், அதுக்குள்ள என்னா சார் போன்லாம் பண்றீங்க என்று அந்த குடிமகன் எங்களைக் கலாய்க்கத் தொடங்கி இருந்தார். எக்கேடோ கெட்டு ஒழி என்று சபித்து விட்டு, அந்த நாடி பிடித்த நபரை எல்லோரும் ஒரு முறை தேடி விட்டு வண்டியை கிளப்பிக் கொண்டு பயணத்தைத் தொடர்ந்தோம். ஷொட்டு - ஒரு வேலை உண்மையிலேயே உயிருக்கு போராடி ஒருவர் விழுந்து கிடந்திருந்தால்? சரி போய் பார்த்து விட்டு தான் வருவோமே என்று சொல்லிய என் நண்பனுக்கு!!!

- காவிரிக்கரையோன் MJV


பி.கு - இந்த இடுகையின் தலைப்புக்கும் உள்ள இருக்கிற விடயத்திற்கும் என்ன சம்பந்தம் என்று யோசிப்பவர்களுக்கு - இந்த பயணத்தில் மொத்தமாக நாங்கள் பயணித்த தூரம் கிலோமீட்டர் அளவீட்டில்!!!!!!

நான், அவள் மற்றும் அவன்....

சில்லென்று வீசும் காற்றைக் கிழித்துக் கொண்டு வேகமெடுத்தது அந்த மின்சாரத் தொடர் வண்டி. சட்டென தோன்றிய மின்னலும், தொடர் வண்டியின் அதீத வேகமும் என் சிந்தனையை சன்னல் பக்கமிருந்து வண்டிக்குள்ளே திருப்பியது. பல காலியிடங்கள் இருந்தாலும், பயணச்சீட்டு வாங்க முடியாததால் எப்பொழுதும் கீழேயே அமர்ந்து வரும் அவனை சென்ற மாதம் வரை எனக்கும் தெரியாது. அந்த நாள் நினைவின் அழியாப் பிரதியாய் என் மனதின் ஆழத்தில் குடில் போட்டு அமர்ந்திருந்தது. காயமே இது பொய்யடா, வெறும் காற்றடைத்த பையடா போன்ற சித்தாந்தங்கள் பேச வைத்த நாள் அது.

சரி இன்னும் எப்படியும் 1 மணி நேர ஓட்டத்திற்கு பிறகுதான் நாம் இறங்கப் போகிறோம் என்ற நினைவு உள்ளே நுழைய, நிகழ்காலம் என்னிடமிருந்து விடை பெற்று, சென்ற மாதம் அந்த நாளுக்குள் நுழைந்தது. அன்று எப்போதும் கூட்டம் நிரம்பி வழியும், இந்த வண்டி சற்று கூட்டம் கம்மியாக ஓடிக் கொண்டிருந்தது. அவனும் அங்கே இருந்தான். சனி பகவான் அன்று என்னவோ தெரியவில்லை அவன் இருக்கும் இடத்தை அடமாக ஆக்கிரமித்து கொண்டார் என்றுதான் சொல்லத் தோன்றுகிறது. பறக்கும் படை எங்கள் பெட்டியில் அன்று வெகுவாக பல பேரைப் பின்னலாம் என்று வந்திருப்பார்கள். பாவம் சற்று ஏமாற்றம்தான் அவர்களுக்கு. அப்போதுதான் அவன் அவர்களிடம் சிக்கினான். சின்ன பின்னப் படுத்தி கொண்டிருந்தார்கள். கேசம் கலைந்து பாலைவனம் ஆன அவன் உடலுக்கும் அவன் நடத்தைக்கும் சிறிது கூட சம்பந்தம் இல்லை. மெல்ல மெல்ல அவன் சித்த சுவாதீனம் இல்லாதவன் என்பதை புரிந்து கொண்டும் அவனை அவர்கள் விடவில்லை.

இதுவரை இதை பார்த்துக் கொண்டிருந்த நான், இவங்களுக்கு வேற வேலை கிடையாது என்று மீண்டும் இயற்கை புத்தகத்தில் தலை நுழைத்தேன். பாதி பாதியாய் நின்றிருக்கும் அந்த கட்டிடங்கள் தான் இயற்கை புத்தகத்தை நாமே கிழித்து எறிந்ததற்கு சான்றாய் நின்றிருந்தன. சரி என்ன நடந்தது என்று திரும்பி பார்க்கையில் அவனை இறக்கி கொண்டிருந்தார்கள். சட்டென்று வந்த அழுகை சத்தம் எங்கே என்று தெரியாமல் திரும்பி பார்க்கையில் அவளின் அலைபேசியின் அழைப்பு என்று தெரிந்து திரும்பி கொண்டேன். இருந்தாலும் அந்த முகத்தை எங்கோ மறக்கக் கூடாதென்று பதியம் போட்டதாய் ஒரு நினைவு. சற்று என் மூளைக்கு அந்த கணத்தில் அதிக வேலைப் பளு கொடுக்கப்பட்டது என்னவோ உண்மைதான். சிறிது நேர யோசிப்பு படலம் முடிந்த பின், அவள் எங்கள் வீட்டிற்கு பக்கத்தில் இருந்த கீதா என்று உரைத்தது. அட இவர்கள் வீடு காலி செய்து போய் சுமார் 7 வருடங்கள் இருக்குமே. சரி இவ்வளவு மூளைக்கு சலவை செய்யும்போதே அவளும் நானும் நல்ல நண்பர்கள் என்பதை நிரூபிக்க அவளிடம் பேச எத்தனிப்பதற்குள் அந்த தொடர் வண்டி நான் வர வேண்டிய இடத்தில் நின்று விட்டது. கீதா என்று சுற்றிப் பார்த்து பார்த்து தலை சுற்றியதுதான் மிச்சம்.

சரி இதே வண்டியில் தானே பிரயாணம் செய்கிறாள், மறு முறை பார்க்கும் போது பேசிக் கொள்ளலாம் என்று நினைத்துக் கிளம்புகையில் அவனும் அந்த தொடர்வண்டி நிலையத்தில் தென்பட்டான். இப்படியே யோசித்து யோசித்து ஒரு மாதமே கழிந்து விட்டது. அவளைப் பார்த்த பாடும் இல்லை. நீ எல்லாம் ஒரு மனுஷனா என்று என்னைப் பார்த்து என் மனசாட்சியே மிரட்டும் அளவுக்கு கீதா என் உள்ளத்தை ஆக்கிரமித்து இருந்தாள். "காதலா காதலா" குரல் கேட்டுத் திடுக்கிட்டு திரும்பினேன், அட என் மனசாட்சி தான். மறுபடியும் சிரித்துக் கொண்டே "உனக்கு கீதா மேல் காதலா காதலா" என்று மறுபடியும் கேட்க, இது சரி வராது என்று மீண்டு, மீண்டும் என் கவனத்தை இன்று சன்னல் பக்கம் திருப்பினேன்.

"நீங்க ரகு தானே?" அடங்க மாட்டியே நீ என்று மனசாட்சியைத் திட்டிக் கொண்டே திரும்புகையில், 50 கிலோ சக்கரை இனிப்பை சட்டென்று ஒரு நொடியில் சுவைத்தது போல் இருந்தது எனக்கு. "ஆமாம் நீங்க?", இதுக்கு கண்டிப்பா, எங்காளு என்னை வாங்கு வாங்கென்று வாங்குவார்(என் நிழல்... அதான் மனசாட்சி!). "நான் தான் கீதா உங்கள் வீட்டுக்கு பக்கத்தில் இருந்தேனே! பெரிய வேப்ப மரம் ஒன்னு இருக்குமே அதெல்லாம் இருக்கா இப்போ?" பேசும் கண்களும், சுழலும் பேச்சுமாக, கீதா கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். "எல்லாம் அப்படியே தான் இருக்கு. நல்லா இருக்கோம் நாங்க எல்லோரும்." என்று சொல்லிவிட்டு, (கேக்காமலேயே ஏண்டா இதெல்லாம் சொல்ற? என்று என்னையே கடிந்து கொண்டு) மெல்ல சிரித்து "நீங்க எங்கே இருக்கீங்க?" என்று கேட்க "என்ன வாங்க நீங்கன்னு, கொஞ்சம் அதிகமா தெரியல" என்று பேசி முடிக்கவும் இந்த பாழாப் போன என் நிறுத்தம் வரவும் சரியாக இருந்தது.

சடக்குன்னு என் அலைபேசியை எடுத்து, உன் நம்பர் கொடு என்று, கீத் என்று பதிய வைத்தேன். நாளைக்கு பார்ப்போம் என்று சொல்லி விட்டுப் பறந்து போனாள். அடுத்த நாளும் வந்தது. கீத்தும் வந்தாள். அடப் பாருடா, ம்ம்ம் "கீத் ஆம்ல" கொக்கரித்தார் மனசாட்சி. வழக்கம் போல் பேச ஆரம்பித்தோம், நிறைய பேசினோம். இப்படியே நெருங்கிய நண்பர்களாய் மாறிப் போனோம் கீத் இன் "கூற்றுப்படி". சரி எவ்வளவு நாள் தான் நாமும் சொல்லாம விடறது. அப்பா அம்மால்லாம் வேற, பொண்ணு பாக்க போறோம்டா உனக்குன்னு சர மாறியாக சரம் வைத்துக் கொண்டிருந்தனர். சரி இன்றைக்கு கண்டிப்பா சொல்லிடனும் என்ற முடிவுடன் அலுவல்கள் முடிந்ததும், தொடர் வண்டியில் ஏறினேன்.

அன்றைக்கு அவனைக் காணவில்லை. சரி வேறு வண்டி பார்த்து கிளம்பியிருப்பான் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். கீத் ஏறும் நிறுத்தம் வர இன்னும் 10 நிமிடங்கள் இருக்கும். இயற்கை புத்தகத்தில் இருக்கும் மிச்ச சொச்சங்களையும், சொச்ச மிச்சங்களையும் பார்ப்போம் என்று சன்னல் பக்கம் பார்வையை அனுப்பினேன். கீத் என்ற தேவதை என்றெல்லாம் பேசும் போது அவள் சட்டென்று சிரிப்பாள். அதிலேயே பாதி வெற்றியை கவர்ந்து கொண்டு இருமாப்பாய் இருப்பாள். உண்மையிலேயே இப்போ சொல்லிடுவோம் என்று நினைக்கும் போதெல்லாம் அவள் கண்களிடம் தோற்று அடங்கி விடுவேன். சரி இன்னொரு நாள் போர்த் தொடுப்போம் என்று. சட்டென்று அழைப்பு மணி அடித்தார் போல், நடப்பு காலத்திற்கு வந்தேன். என்ன இன்றைக்கு வரவில்லை? அவளின் நிறுத்தம் கூட கடந்து விட்டது போல் இருக்கிறதே? சரி அவள் அலைபேசிக்கு அழைப்போம் என்றால், அட அதன் இயக்கம் நின்று போய் இருக்கிறது. சரி சிறிது நேரத்தில் மீண்டும் அழைப்போம் என்று என் நிறுத்ததில் இறங்கி நடக்க ஆரம்பித்தேன்.

மறுபடி அழைத்தேன். ஒரு குரல் பதட்டமாய் பதில் சொன்னது, " கொஞ்சம் நிலைமை சரி இல்லை. நல்லா அடிப்பட்டிருக்கு " உடனே வாங்க ராகா ஹாஸ்பிட்டலுக்கு. அலைபேசி தொடர்பு துண்டிக்கப்பட்டது. ஒன்றும் புரியவில்லை எனக்கு. அடுத்து என்ன செய்வது என்ற சிந்தனையோ, செயல்பாடோ இல்லை. அப்போது அவனைப் பார்த்தேன். "போ போ போ" என்று என்னை பார்த்து கத்தி விட்டு அழத் தொடங்கினான் அவன். எங்கே போவது என்று தெரியாமல், மூளையில் சிக்கித் தவித்தது என் எண்ண அலைகள். சற்று சுதாரித்தவனாய், எழுந்து ஓட ஆரம்பித்து இருந்தேன். ராகா, ராகா என்ற அந்த 2 எழுத்தை மந்திரம் போல் சொல்லிக் கொண்டே ஓடினேன். மீண்டும் கீத் இன் எண்ணுக்கு அழைத்தேன். நல்ல வேலை அந்த அழுகை சத்ததைக் காட்டி கொடுத்தது. 2 பெண்கள் நின்று இருந்தார்கள்.

"நீங்க தான் ரகுவா?" ஆமாம் என்பது போல் தலை அசைத்தேன். "அவளோட அம்மா அப்பாக்கு சொல்லிட்டோம். அவங்க வந்துட்டே இருக்காங்க". இடியாய் இறங்கிய இந்த வார்த்தைகள் பாதி இருதைய துடிப்பை என்னில் அடக்கியது. அவளப் பாக்கலாமா? அறை எண் 201 இல் இருப்பதாக தெரிவித்தனர். கதவைத் திறந்தவுடன் என் மீதி இருந்த கொஞ்ச துடிப்பும் நின்று விடும் தருவாயில் இருந்தது. அப்போது சட்டென்று என்னை ஒரு கரம் பற்றி இழுத்தது. கீத் தான் அது. ஓடி சென்று கட்டி அணைத்தேன். வழிந்தோடிய இருவரின் கண்ணீரும், எங்கள் காதலுக்கு சாட்சி கையெழுத்து இட்டன.

என்ன நடந்தது என்று கேட்ட போதுதான், அந்த பையில் இருந்த கடிதத்தையும் என்னவளின் கரம் பட்டு இன்னும் சிவந்திருந்த ரோஜாக்களையும் எடுத்து கொடுத்து மீண்டும் ஒரு முறை என்னை கட்டி அணைத்தாள். அன்று அவளும் என்னிடம் காதல் சொல்லிட வேண்டும் என்று அவசரம் அவசரமாக வந்த போதுதான் ஒரு விபத்தில் சிக்கி இருப்பதும், அவளுடைய நண்பிகள் கூட இருந்ததால் உயிர் பிழைத்தேன் என்றும் கூற கூற எனக்கு கண் பார்வை சற்று மங்களாக தொடங்கியிருந்தது விழி நீர் மறைத்ததால்.

சரி அழாதேம்மா என்று அவளைத் தேற்றி விட்டு அவளின் நண்பிகளிடம் சொல்லி விட்டுக் கிளம்பினேன். அடுத்த நாள் வருவதாகவும், அது வரை நன்றாக பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும் எனவும் சொல்லி விட்டுக் கிளம்பும் பொழுது, என் மனசட்சியின் வேலையை கீத் இன் நண்பிகள் செய்யத் தொடங்கினர்! அடுத்த நாள் என் நிறுத்தத்திற்கு வந்த போது, அவனை மீண்டும் பார்த்தேன். சட்டென்று அவனை பற்றி அந்த டீ கடைக்காரரிடம் கேட்கத் தோன்றியது. அவர் சொன்னார், " அதுவாப்பா, அவனும் ஒரு பொண்ணும் ரொம்ப நெருங்கி பழகினாங்க போல இருக்கு, ஒரு 2 வருஷத்துக்கு முன்னாடி தோ, அதே இடத்துல அந்த பொண்ணு லாரி ஒன்னு மோதி செத்துடிச்சிப்பா. அதுலேந்து அவன் இங்க தான் சுத்தறான்,அத விடுப்பா ". அவனை பார்த்து என்ன செய்வதென்றோ சொல்லுவதென்றோ தெரியவில்லை. வேகமாய் "2 பன் ஒரு டீ அண்ணே" என்று சொல்லி அதை அவனிடம் கொடுத்து விட்டு கீத் ஐப் பாஅர்க்க மருத்துவமனை நோக்கி பயணப்பட்டேன்.

- காவிரிக்கரையோன் MJV
பி.கு - இந்த கதை “செம்மொழிப் பைந்தமிழ் மன்றம்” வழங்கும் பரிசுப் போட்டி இக்காக எழுதப் பட்டது!!! அப்படியே இவரு வெறும் போட்டிக்கு மட்டும்தான் எழுதுவாரு அப்படின்னெல்லாம் சொல்லப்டாது!!!!!