Wednesday, March 31, 2010

விளக்கம் இல்லா புரிதல் நிலை...

இரு வேறு திசைகளாய் வந்த அவர்கள்
ஒரே திசையை நோக்கி நடை பழகினார்கள்
அந்த திசைக்கு பெயர் நட்பென்னும் பொருள்
விளக்கம் இல்லா ஓர் புரிதல் நிலை,

அவனுக்கென்றால் இவனும் இவனுக்கென்றால் அவனும்
மாறித் தான் போயிருந்தார்கள் தொலைபேசி
அழைப்பு முதல் தொலைவில் உள்ள அப்பாவுடன்
பேசுவது வரை இது விளக்கம் இல்லா புரிதல் நிலை,

உன்னைப் பார்த்துதான் அவள் சிரித்து வைத்தாலும்
அவன் பார்க்கும் பொழுதினில் உன் பார்வை வேறெங்கோ
வேர் விட்டு செல்லுமே அது ஓர் விளக்கம் இல்லா புரிதல் நிலை,

ஒரே படுக்கை ஒரே தட்டில் சாப்பாடு ஒரே சட்டை
என்று இப்படி அனைத்திலும் ஒத்துப் போகும் இந்த நிலை
வாழ்வில் வேறெங்கும் அறிந்திட முடியாத ஓர்
விளக்கம் இல்லா புரிதல் நிலை,

மது அருந்திய அரக்கனின் வாகன சக்கரம் உங்களைப்
பதம் பார்க்க ஒருவன் மாறி ஒருவனாக சக்கர ரேகைகள்
உங்களை அழிக்க இப்பொழுதும் இந்த நட்பு
ஓர் விளக்கம் இல்லா புரிதல் நிலை,

நட்பென்னும் இரண்டு பக்க புத்தகத்தில் ஒரு பக்கமாய்
வாய்த்த நண்பன் கிழிந்து போக ஒற்றை பக்கமாய்
நீ ஊசலாடும் நிலை வாய்க்க, இது ஓர் புரிதல்
இல்லாத புலம்பல் நிலை தான்...

- காவிரிக்கரையோன் MJV

பி.கு:
எங்கள் கல்லூரியில் இறுதி ஆண்டு படித்துக் கொண்டிருக்கிற இரு மாணவர்கள், மதுவின் மயக்கத்தில் வந்த வண்டியினால் அடித்து தூக்கி எறியப்பட்டனர். அதில் ஒரு மாணவன் இறந்து விட்டார். இன்னொருவர் உயிருக்கு போராடி கொண்டிருக்கிறார். அவர்களின் நட்புக்கு இந்த கவிதை சமர்ப்பணம்.

Monday, March 29, 2010

கன்னித்தீவு...

கன்னித்தீவு
உன்னிடம் காதல் சொல்லி விட்டு
ஏங்கும் நாட்கள் இருக்கிறதே
இதற்கும் கன்னித்தீவு கதைக்கும்
ஒரே ஒற்றுமை உண்டென்றால் உடனே
காதலை சொல்லி விடுவாயா என்ன?

சுய அறிமுகம்
நல்ல ஆடை உடுத்தி எடுப்பாக
நல்ல நடை போட்டு மிடுக்காக
சென்றாலும்,
மேள தாளம் கேட்டால் நம்மை
அறியாமல் கால்கள் ஆட்டம்
துவக்கி வைப்பது!

இறைவன்
ஏழையின் சிரிப்பில் இறைவன் தெரிவார்
என்பதற்காக இரண்டு ஏழைகளை
பிடித்து கொண்டு வந்து சிரிக்க வைத்து
வைத்து சாமி கும்பிட்டு கொண்டிருக்கிறது
ஓர் பணக்காரக் கூட்டம்,
அதற்கு சம்பளம் வேறு உண்டாம்
ஒரு வேலை சாப்பாடும் 50 ரூபாயும்...

அன்புள்ள மனைவிக்கு
அன்புள்ள மனைவிக்கு அன்புள்ள மனைவிக்கு
எழுதி எழுதி காகிதத்தில் மடித்து
வைக்கிறார் தாத்தா, அலைபேசியிலெல்லாம்
பேச மறுக்கும் புதிரான ஜீவன்,
என்றாவது ஒரு நாள் தன் பெயரனாவது
பெயர்த்தியாவது தபால் நிலையத்திற்கு
வழி சொல்லுவார்கள் என்ற நம்பிக்கையில்...

மீண்டும் உயிர்
நான் என்னை மறந்தாலும்
உன்னை மறப்பதில்லை,
உன் கண்ணில் நீர் வழிந்தால்

என் கண்ணில் உதிரம் கொட்டுமடா,
நினைக்க மறந்தாலும்
மறக்க நினைக்காதே,
பக்கம் பக்கமாய் என்ன எழுதுகிறார்கள்
என்று தன் வாழ் நாள் பக்கங்கள் முடியும்
கவலையில் அலுத்துக் கொண்டது
ஆட்டோகிராப் புத்தகம்!
8 வருடங்கள் கழித்து எடுத்து பார்த்தேன்
மீண்டும் உயிர் பெற்றது அந்த புத்தகமும்
அதில் உறங்கி கொண்டிருந்த உணர்வுகளும்!!!

- காவிரிக்கரையோன் MJV

Sunday, March 28, 2010

நிறம் மாறும் வெள்ளை நிறம்!

பக்கங்களின் முனைகளில் எப்பொழுதும்
படித்தவர்களின் கை அழுக்கு படிந்து
புத்தகத்தின் உயரிய இடத்தை நமக்கு
விளக்கிப் போகும்,

இங்கே அழுக்காய் இருப்பதுதான் உண்மையின்
உன்னதத்துவம் விளக்கும், சில அடையாளங்களில்
ஒன்றென்று மனித மனமொன்று அடிக்கடி
சொல்லிப் போகும்,

ஆங்காங்கே இருக்கும் கிறுக்கல்கள் நிறம் மாறி
நிற்கும் புத்தக பக்கங்கள், வலதோர முனை
மடித்து மடித்து, கடைசியாய் படித்த பக்கங்களை
நினைவுக்கு கொண்டு வரும்,

இப்படியாக குறுக்கும் நெடுக்குமாய் நிறமாறி
குணமாறி மடித்து வைத்து மீட்டெடுக்க பக்கங்களின்
முனை கிழிந்தே போயிருக்கும் புத்தகங்கள்,

மனிதர்களை தன் பக்கம் ஈர்த்துப் போட்ட பெருமையுடன்
கருத்துக்கள் சென்றடைந்த நிறுத்தங்களின் சந்தோஷத்தில்
மீண்டும் அடுத்த பதிப்புக்கு தயாராகி என்றும்
வாழும் அந்த கருத்துக்களோடு மீண்டும்
நம் கைகளில் வரும் அந்த வெள்ளை நிறப் புதுப்பக்கங்கள்!

- காவிரிக்கரையோன் MJV

மகளுக்கு...

உருகி உயிரெடுக்கும் வெப்பத்தையும்
வந்தால் கம்பளிக்கடங்கா குளிரையும்
தாகத்தின் பசியை காசாக்கிய கயமைத்

தனத்தையும் உனக்காகவே செதுக்கியுள்ளேன்
மகளே கண்டிப்பாக பாராட்டு இந்த தந்தையின்
விட்டு சென்ற சொத்துகள் காட்டும் மழையற்ற வானத்தை,

நாங்கள் பார்த்த இமயத்தை உனக்காய் படம்
பிடித்து வைத்திருக்கிறேன் என் மடிக்கணிணியில்
நான் நட்டு வைக்க மறந்த மரத்தால் உனக்கு
பார்க்க கிடைக்காது அந்த உலக அதிசயம்,

தீவுகள் மிக அழகானவை, நால் புறமும்
நீர் சூழ, நீல வட்டமாய், பச்சை வட்டமாய்
இயற்கை பிரதேசமாய் இருக்கும், என் பயணக்
குறிப்பை பார்த்து தெரிந்து கொள்,

அனைத்தையும் குறிப்பாகவும், படமாகவும்
வைத்து செல்வேன் நான், ஏனென்றால் எங்களுக்காய்
வாழ்ந்து உலகைக் கொன்ற பிறவிகள் நாங்கள்,

ஏக்கர் கணக்கில் காடுகளை கொன்று அதில்
உல்லாச நீர் விளையாட்டு வைத்து மகிழ்ந்தோம்
நீங்கள் வந்து பார்க்கும் பொழுதினில் பூங்கா
இருக்க, நீர் தான் இல்லாமல் போகும்,

பூக்களின் வாசத்தையும் வண்டுகளின் ரீங்காரத்தையும்
அருவியின் சலசலப்பையும் காடுகளின் நிசப்தத்தையும்
எங்களுடனே கொண்டு செல்கிறோம், நீரும் காற்றும்
கெட்டுப் போய் என்னை எப்பொதேனும் நினைக்க நேர்ந்தால்

இந்த கவிதையை வாசித்து பார்,

முடிந்தால் நீயாவது ஒரு மரம் நட்டு
என்னை மன்னிக்கப் பார்...

- காவிரிக்கரையோன் MJV

Sunday, March 21, 2010

பேசிக்கலி பல்ராம், ஆக்சுவலி ஆறுமுகம் மற்றும் நான்...

ஆறுமுகம் பேசிக்கலி நான் என்ன சொல்ல வரேன்னா, இந்த உலகத்தில் இருக்கின்ற அனைத்து பனிப்பாறைகளும் உருகும் விடயம் தான் கோள வெதும்பலின் முக்கியமான பின்விளைவாக தெரிகிறதாம். இன்னும் 40 ஆண்டுகளில் எரிபொருள் கிடைப்பது அரிதாகி விடுமாம். அப்புறம் எப்படிப்பா வண்டியெல்லாம் ஓடும். பேசிக்கலி இதுக்கெல்லாம் நாமதான் காரணம் என்ற எண்ணம், என்னை சுற்றி சுற்றி வருது. என்ன பண்ணலாம்னு சொல்லுப்பா? இப்படியாக பேசிக்கலி பல்ராம் தனது அன்றைய உரையாடலை துவக்கி வைக்கிறார். இதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த ஆக்சுவலி ஆறுமுகம் அனைத்தையும் ஒப்புக் கொண்டதை போல் தலை ஆட்டினாலும், பல்ராம் சொன்னதை அப்படியே எடுத்துக்க முடியாதே என்று நினைத்துக் கொண்டே ஆரம்பிக்கிறார்.

ஆக்சுவலி பல்ராம் நீங்க சொன்ன விடயங்கள் எல்லாமே சரிதான். நாமலும் இதற்கெல்லாம் காரணமாய் இருக்கிறோம். ஆனால் யோசிக்க யோசிக்க, இந்த வளர்ந்த நாடுகளில் இருந்து வெளியேற்றப்படும் கரியமில வாயுவும், அவர்களின் கழிவுமே ஆக்சுவலி இது போன்ற விடயங்களுக்கு இன்னும் வழி வகுக்கின்றனவாம். நீங்க இப்போ பாத்தீங்கன்னா, உலக மக்கள் தொகையும், அறிவியல் முன்னேற்றமும் வெகுவாக குறைந்திருந்த 1800 களிலும், பிந்தைய 1900 ஆம் ஆண்டுகளிலும், ஆக்சுவலி இந்த பூமிக்கு எந்த பாதிப்பும் இல்லையாம். ஆக்சுவலி அவர் ப்லானட் வாஸ் நோ வேர் நியர் டூ டேஞ்சர். மக்கள் தொகை பெருகவும், அறிவியல் முன்னேற்றம் அதிகம் நடந்த பொழுதுகளில் தான் இந்த பூமி மாசுப்பட்டு விட்டதாக அறிவியல் ஆய்வாளர்கள் தெரிவிக்கிறார்கள்.

பேசிக்கலி நீங்க என்ன சொல்றீங்கன்னா, இந்த உலக நாடுகள் வைத்திருக்கும் அணு உளைகளும், உருக்காலைகளும், மேலும் வைத்திருக்கும் அல்லது பெருகிக் கொண்டிருக்கும் வாகனங்களும் கூட இந்த மாசு படுத்தும் நிகழ்வை மிகச் சாதாரணமாக நடத்துகிறது என்பதைதானே? இன்னும் கூட நாம அதிகமா கூர்ந்து கவனிச்சீங்கன்னா பேசிக்கலி நம்மோட பழக்க வழக்கங்களையும் மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும் ஆறுமுகம். முடிந்த வரை பிளாஸ்டிக் உபயோகிப்பதை தவிர்த்துப் பார்ப்போம்.

ஆக்சுவலி பல்ராம், நீங்க சொல்றதும் சரிதான். முடிஞ்ச அளவுக்கு மரம் நட்டு வைக்கப் பார்ப்போம். இருக்கிற மரங்களை வெட்டாமல் வைத்திருக்கப் பார்ப்போம். தேவையான அளவுக்கே மின்சாரத்தையும், எரிபொருளையும், தண்ணீரையும் பயன்படுத்துவோம். வாரம் ஒரு நாள் இதற்காக செலவிட்டுப் பார்ப்போம். எல்லாருக்குமே இப்பொழுது இருக்கின்ற அந்த பயம் அடுத்த தலைமுறைக்கு கொடுத்து செல்ல ஏதாவது வைத்திருக்கிறோமா என்பது தான். ஈரோடு கதிர் அவர்கள் கூட இதை பற்றி மனம் குமுறி எழுதியிருக்கார்.

பேசிக்கலி ஆறுமுகம் நானும் அந்த பதிவை பார்த்தேன். ரொம்ப ஆதங்கப்பட்டு எழுதியிருந்தார். ஏதாவது நாம செஞ்சிட்டு போனாதான் அடுத்த தலைமுறை நல்லா இருக்கும். பல மரம் நடும் தொடர் நிகழ்ச்சிகள் நடந்து வருகிறது நம் நாட்டில். அதை பார்த்து நம்மால் முடிந்த அளவுக்கு மரங்களை நட்டு அதை நாம் பாதுகாக்க வேண்டும். அப்படி செய்தால் ஒரு வழியில் நாம் அடுத்த சந்ததியினரின் நல் வாழ்வுக்கு வழி செய்யலாம். கடல் எழும் நகரங்கள் அழும் என்று சொல்கிறார்கள். நாம் நடும் மரத்தால் ஒரு வேலை அவைகள் தள்ளிப் போடப்பட்டால் நல்லதுதானே.

தன்னை புதிப்பித்துக் கொள்ளட்டும் பூமி. ஆனால் கொஞ்ச நாள் அதைத் தள்ளிப் போட எத்தனிக்கும் விதமாய் பேசிக்கலி பல்ராம் சொன்ன விடயங்களை மௌனமாய் அசைப் போட்டபடி அமர்ந்திருந்தார் ஆக்சுவலி ஆறுமுகம். ஆக்சுவலி எல்லா மிருகங்களையும், பறவைகளையும் பாதுகாக்கும் நேரம் நெருங்கி விட்டது. மைனாக்களையும், புலிகளையும், பனிக்கரடிகளையும் பாதுகாக்கும் நேரம் வந்துவிட்டது. வெகு விரைவில் அந்த அட்டவணையில் மனிதனும் இணைக்கப்படுவான். அதை தடுப்பது இயலாத காரியம். அதை தள்ளிப்போட முடியும் நாம் முயன்று பார்த்தால் என்று ஆறுமுகம் சொல்வதை கேட்டு பல்ராம் ஆமோதிப்பதை போல் தலை அசைத்தார்.

இந்த இடுகையில் பல ஆச்சுவலிக்களும், பேசிக்கலிகளும் உபயோகப்படுத்தப் பட்டிருந்தாலும், நகைச்சுவையாய் எழுத எத்தனித்த இந்த இடுகை, சட்டென்று உலகத்தின் அடுத்த தலைமுறையின் நினைவாக அமைந்து விட்டது. பரவாயில்லை முயன்றுதான் பார்ப்போமே. ஆக்சுவலி நான் என்ன சொல்ல வரேன்னா, பேசிக்கலி நமக்குள்ளையும் இந்த உலகத்தை பற்றி எப்போதாவது நினைக்கின்ற அல்லது நினைக்கத் துடிக்கின்ற ஒருவன் இருக்கிறான், அவனை தட்டி எழுப்ப சொல்கிறேன். அவனை வைத்து காரியங்கள் சாதிப்போம்.

இப்பொழுது ஒரு புத்தகம் படித்துக் கொண்டு இருக்கிறேன். 'A Friend of Earth' என்பதே அது. இதை எழுதியவர் டி.சி.பாயில் என்பவர். 2025 ஆம் ஆண்டில் ஓர் பூமி ஆர்வலர் தன் முன்னே எப்படி உலகம் அழிந்து கொண்டிருக்கிறது என்பதை விவரிக்கும் கதை. அது போன்ற விடயங்கள் நாம் இருக்கும் பொழுது நிகழாமல் இருக்க சற்றே விழித்துக் கொள்வோம்.

சில மரம் நாடும் நிகழ்ச்சிகள் குறித்த இணைப்புகள் கீழே உள்ளன. இதை பார்த்து நாம் எண்ண செய்யலாம் என்பதை யோசிக்கலாம்.
http://www.plant-trees.org/projects/india.htm?gclid=CMf7yZK6yaACFcFS6wod4S_UZw
http://www.cleanindia.org/resoucewatch/tree_plantgtips.htm
- காவிரிக்கரையோன் MJV

கெழக்கால நிக்கும் புளியமரம்!

ஆடிக்கு ஒரு முறை அம்மாவாசைக்கு
ஒரு முறை வரும் தொலைபேசி அழைப்பும்
நின்று போயிருந்தது,

தனிமையின் தடங்களும் முதுமையின்
தடங்களுமாய் மெல்ல மெல்ல வாழ்க்கை
எட்டிப் பிடிக்கும் இறக்கும் மணித்துளிகளை,

எடுக்க நினைத்து வைக்கிறேனா இல்லை வைக்க
நினைத்து எடுக்கிறேனா தெரியாமலேயே
கழிந்து விடுகிறது சில நாட்கள்,

வாலி நிறைய நீர் கொதிக்க வைத்து
சோடை போன காலுக்கு பாய்ச்சவே
தண்ணீர் பத்தவில்லை,

இதில் காய்ந்து போன நிலத்தில் ஓய்ந்து
போன என் கால்கள் எந்த முறை
விவசாயம் பார்க்கப் போகின்றன?

என் பெயரனுடன் மகனும் மருமகளும்
இந்த வாசக் காற்றில் சுவாசம்
தேடி வரணும்,

எலே பேராண்டி, அதோ கெழக்கால நிக்குது

பார் புளியமரம், அத ஒட்டி கெடக்கு பார்
நெலம், அதுல தான் நானுமொங்க அப்பத்தாவும்
எப்பவுமே கெடப்போம்,

போய் சேர்ந்த கெழவி கண்ணில் தெரியும்
சந்தோஷம், அது எனக்கும் என் பெயரனுக்கும்
மட்டுமே கிடைக்க காத்திருக்கும் அதிசயம்...

- காவிரிக்கரையோன் MJV

கை நாட்டு?

படித்து படித்து பத்துக்கும்
மேற்பட்ட பட்டங்கள் உண்டு என்
பெயருக்கு பின்னால்,

மெத்தப் படித்ததால் கர்வச்
சுவடுகள் எட்டிப் பார்ப்பதுண்டு
அவ்வப்போது,

வீட்டுப் பத்திரம் ஒன்றை பதிந்த போது,
கை நாட்டு வைங்க சார்
என்ற அதிகாரியைப் பார்க்காமல்

சிரித்துக் கொண்டே கையெழுத்து போடத்
தெரியும் சார் என்றபடி பேனா எடுக்க,
இருக்கட்டும் சார் இங்க கை நாட்டு மொதல்ல
அப்புறம் தான் பேனா என்றார்,

நேற்று தடுமாறி விளாசம் கேட்ட ஒருவரிடம்
கை நாட்டா நீங்க என்று கேட்டு விட்டு
பதில் சொன்னது ஏனோ நினைவுக்கு வந்து சென்றது!

- காவிரிக்கரையோன் MJV

உயிர்த்தெழுதல்!

நின்ற இடத்திலேயே ஓட பழகிக்
கொண்டோம் நிற்க இடமில்லை
என்பது தெரியாமலே,

பார்க்க நினைத்து பக்கத்து அறைகளில்
பதுங்கி கொள்கிறோம் ஆனால்
பார்வை மங்கியதை உணரவில்லை,

கோபங்கள் கோர்க்க நினைத்து முகங்களை
முறித்து கொள்கிறோம், இந்த முகங்கள்
நித்திய கண்டமெனில், பூரண
ஆயுட்காலத்தை பார்க்கவும் வேண்டுமா?

அமைதி தேடி அறையில் ஆசனமிட்டு
அமரத்தெரிந்தும் மன அறையின் உள்
இரைச்சலை ஒரு முறையேனும் மூலையில்
சிறை படுத்த முடியுமா?

கண்கள் காட்டிக் கொடுக்கும் சோகத்தை
வேடமிட்டு எவ்வளவு நாள் தான் மறைப்பது
வேடங்கள் கலைக்கப்படும்,

பரிமாணங்கள் காட்டிக் கொடுக்கப்பட்டு
உமிழ்நீர் உக்கிரமெடுத்து பாயும்,
அன்றாவது உயிர்த்தெழுமா மகிழ்வுக்கென
மனசாட்சி?


- காவிரிக்கரையோன் MJV

Saturday, March 20, 2010

பழமொழி...

பழமொழி...
இரு மணம் இணையும்
திருமணம் ஆயிரம் காலத்து
பயிர் என்று மணப்பெண்ணையும்
மணமகனையும் இணைத்த பல
பயிரடல்களுக்கு, உரமானது நீங்கள்
வெட்டி எறிந்த காதல் தான் என்பதை
எப்பொழுதாவது உணர்ந்ததுண்டா
பழமொழி தயாரிப்பாளர்களே?

பாட்டிக்கதை
அம்மாவின் அரவணைப்பிலும் அப்பாவின்
பாடல்களிலும், கொஞ்சல்களிலும்
கெஞ்சல்களிலும், தொட்டிலின் ஆட்டத்திலும்
வந்து எட்டி பார்க்காத உறக்கத்தை
பல சமயங்களில் அசராமல்
கொடுத்து செல்லும் பாட்டியின் கதைகள்!

ஆந்தை குணம்
இல்லாத காத்துக் கருப்புக்கு விளம்பரம்
செய்தே வாழ்கிறவர்களும், இருளில் எப்படியும்
ஏதேனும் ஓர் உருவம் இருந்தே தீரும்
என்று வாய்க்கு வந்தபடி பேசுபவர்களும்
ஆந்தை இனத்தில் இருக்க மாட்டார்களோ?
ஆந்தைகள் பலவிதம் அனைத்திற்கும் ஒரே குணம்
இருளுக்கு அச்சம் தவிர்க்கும் குணம்...

- காவிரிக்கரையோன் MJV

Tuesday, March 16, 2010

என் முதல் மூன்றிலக்க இடுகை - 100ஆவது இடுகை!!!

வேகமாக ஓடுகின்ற நாட்கள். வேலையில் ஓய்வில்லை. ஓய்வை வேலையாக எடுக்கும் வயதும் இல்லை. இத்தனைக்கும் அப்பால் என் எண்ணங்களை பதிவு செய்து வைக்க வேண்டும் என்கிற எண்ணம் வெகு நாட்களாக இருந்து வந்தது. பொதுவாக கவிதைகள் எழுதுவது பிடிக்கும். எப்படி இவ்வளவு அலுவல்களிலும் தினம் ஓர் இடுகை பதிவு செய்கிறார்கள் என்ற வியக்கும் சிந்தனை இருந்ததுண்டு. எனக்கெல்லாம் நேரமே கிடையாது, அப்படி செய்வதெல்லாம், கடினம் என்று நினைத்தே 2008ஆம் ஆண்டு ஓடி விட்டது. முதலில் எழுத்துக்கள் பின்புதான் அலங்காரங்கள் என்பதை எடுத்து சொன்ன 2009ஆம் வருடம். இந்த வருடத்தின் பிற்பகுதியில்தான் வேகமாக இல்லை இல்லை விவேகமாக எழுத ஆரம்பித்திருந்தேன்.

இதோ இந்த இடுகையோடு 100 என்ற மூன்றிலக்கத்தை என் வலைப்பூ கடந்திருக்கிறது. இது ஒரு சாதனையா என்று யோசித்துப் பார்த்தால் ஆம் என்றே சொல்லத் தோன்றுகிறது. ஒவ்வொரு பதிவருக்கும் மனதில் ஒரு நிறைவு ஏற்பட்டிருக்கும் என்பதை இப்போது உணர்கிறேன். உங்கள் எண்ணங்களை பகிர்ந்து கொள்ள, நாம் நினைப்பது அனைத்துமே சரி என்ற எண்ணங்கள் அகல இந்த பதிவுலகம் ஓர் நல்ல கூடமாக செயல் பட்டு வருகிறது. ஆரோக்கியமான முரண்பாடுகள் தேவை என்பதை சட்டென்று உணர்த்தி விட்டு போகிறது பதிவுலகம்.

எத்தனை முகம் தெரியாத நபர்களின் அற்புதமான எழுத்துக்களை அறிமுகம் செய்து வைத்திருக்கிறது. சில முகம் தெரியாத நபர்களின் நட்பையும் அறிமுகம் செய்து வைத்திருக்கிறது. எதை அடைகிறோம் இந்த இடுகைகளின் மூலமாக, படித்தலின் மூலமாக என்று யோசித்த காலங்கள் மலையேறிப் போய் விட்டன. வாசித்தல் என்ற விட்டுப் போன பழக்கத்தை தெரிந்து கொள்ள செய்திருக்கிறது இந்த பதிவுலகம். எந்த ஒரு பதிவருக்கும் மிக முக்கியமான ஒன்றான உற்சாகத்தை, மிகவும் சிரத்தையுடன் செய்கிறார்கள் இந்த பதிவர்கள். இப்பொழுது அந்த பதிவர்களில் நானும் அடக்கம் என்பது எனக்கும் பெருமைதான். ஒரு காலத்தில் பின்னூட்டம் இடாமல் சுற்றிக் கொண்டிருந்தவன் தான் நானும்.

என்ன பதிவுலகத்தில் இருந்தால் கண்டிப்பாக பின்னூட்டம் போட வேண்டுமா என்ற கேள்வி வரும்? ஆம் என்பது என் கருத்து. நம்மால் முடிந்த வரை, நேரம் ஒதுக்கி படித்துப் பார்த்து ஆரோக்கியமான பின்னூட்டங்கள் இடுவது சாலச்சிறந்தது! கருத்து மோதல்கள் இருப்பது கண்டிப்பாக தவறில்லை. அது ஒரு நல்ல சமுதாயத்தை உருவாக்கிட எத்தனிக்கும். ஒவ்வொரு பதிவரும் தன் பொறுப்புணர்ந்து இடுகைகள் இடுவது இந்த பதிவுலகத்தை மென்மேலும் பலப்படுத்தும் என்பதில் சிறிது கூட ஐயப்பாடுகள் இல்லை. எத்தனை எத்தனை முக்கியமான கருத்துக்களை இங்கே கற்றுக் கொடுக்கிறார்கள் பதிவுலகத்தில்!!!

கவிதைகளின் அதிர்வுகள், கதைகளின் தாக்கங்கள், கட்டுரைகளின் ஆதிக்கங்கள், நிகழ்வுகளின் பரிமாற்றங்கள் என்று கலை கட்டிக் கொண்டிருக்கிறது பதிவுலகம். அவ்வப்போது போட்டிகள் நடத்தி உற்சாகம் அளித்து வரும் பதிவர்கள், நட்பு சார் எழுத்துக்கள், தப்பான கருத்தென்றால் சுட்டி காட்ட தயங்காமை என்ற பல கோணங்களில் கொடி கட்டி பறந்து வருகிறது பதிவுலகம். புதிதாக வரும் பதிவர்களுக்கு நான் அறிவுரை சொல்ல முடியாது! சொல்லவும் கூடாது, ஆனால் என்னக் கவர்ந்த வரிகளை சொல்கிறேன் இங்கே, "முயலும் வெல்லும், ஆமையும் வெல்லும், ஆனால் முயலாமை வெல்லாது". இந்த வரிகளப் போல் பதிவுலகத்தில் வெற்றி, தோல்வி என்றெல்லாம் வார்த்தைகள் கிடையாது. கருத்து, மாற்றுக்கருத்து மட்டுமே உண்டு என்பது என்னுடைய சித்தாந்தம்.

எனக்கு இது வரை தொடர் ஆதரவு அளித்து வரும் அனைத்து பதிவர்களுக்கும் நண்பர்களுக்கும் எனது நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். வாருங்கள் ஒரு நல்ல எழுத்து சூழலை அடுத்த தலைமுறையினருக்கு உருவாக்கிக் கொடுப்போம். வளர்க பதிவர்கள், வாழ்க பதிவுலகம், பரவுக பதிவுலக எழுத்துக்கள்!!!

- காவிரிக்கரையோன் MJV

Monday, March 15, 2010

காத்திருப்பு...

காத்திருப்பு
நீ பார்க்க மறந்திருப்பாயோ
என்று நான் பார்க்க அந்த நேரம்
பார்த்து வருவாளா, உன் நண்பி,
இங்கே காத்து கிடக்கிறது நம்
காதல்...

நிறுத்தம்
இந்த நிறுத்தத்தில் இறங்குவோர் இறங்குக
என்றதும், சட்டென்று நீ இறங்கினாய்,
உன்னைப் பார்த்து நான் இறங்கினேன்,
பேருந்தில் நம் காதல் மட்டும் தனியே
பயணித்துக் கொண்டிருந்தது!


அன்பு
நட்பு ஒருவரும் இல்லாத
நிலையில் நண்பனுக்கு தோள்
கொடுக்கும்,
காதல் எல்லோரும் இருக்கும்
நிலையிலும், காதலியின் தோளில்
சாய்தல் கேட்கும்,
இரண்டுக்கும் மூலதனம் அன்பு
மட்டுமே என்றால் தோள் கொடுப்பதில்
தவறேதும் இல்லைதானே!!!


வெற்றிப்படி
நிலவை முதலில் தொட்டது யார்
என்றபோது வேண்டுமென்றே நான்தான்
என்றேன் உன் கரம் தொட்டபடி,
எத்தனை முறை இதை சொல்வாய்,
சொந்தமாய் யோசிக்கத் தெரியாதா? என்றாய்,
'ஓ! தெரியுமே', என்றபடி சொன்னேன்,
'நிலவுக்கும் உனக்குமான போட்டியில்
தோல்வி எப்போதும் எனக்குதான்',
தோல்விதானே வெற்றிக்கான பல படிகளின்
முதல் படி!!!


- காவிரிக்கரையோன் MJV

Monday, March 8, 2010

எம்.ஜேயின் மிச்ச சொச்சங்கள் - 07/03/2010


கடந்த வாரம் இந்திய ஹாக்கி அணியினர், பாகிஸ்தானுடன் காட்டிய வீரத்தோடு, பிறகு வந்த அனைத்துப் போட்டிகளிலும் தோல்வியைத் தழுவினர். அதில் சில போட்டிகள் சற்று நிதானித்து ஆடியிருந்தால் கண்டிப்பாக வெற்றி பெற்றிருக்க முடியும் என்று அணியின் பயிற்சியாளர் தெரிவித்தார். ஒரு வேலை முன்பிருந்தே நல்ல விதமாக பயிற்சி எடுத்திருந்தால் நன்றாக விளையாடி இருப்போமோ என்ற ஐயப்பாடு எழுகிறது. சரி இந்த உலகக் கோப்பைதான் இப்படியாகி விட்டது. இனியாவது ஹாக்கி போட்டிகளுக்கு ஓர் விடுவு காலம் பிறக்கிறதா என்று பார்ப்போம். இந்திய ஹாக்கி சம்மேளனத்தை என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை. ஒரு வேலை வீரர்கள் ஒழுங்காக விளையாடி இருந்தால் நல்ல வசதிகள் செய்து கொடுப்பார்களா? இதெல்லாம் மென்பொருள் கோடிங்கில் ரிகர்சிவ் கால் என்று ஒரு முறை சொல்லுவார்கள். அது போல தான் என்று நினைக்கிறேன். மீண்டும் மீண்டும் தங்களுக்குள்ளேயே குறை கண்டுபிடித்து அடித்து கொண்டே இருப்பது! சரி கண்டிப்பாக ஒரு நல்ல எதிர்காலம் ஹாக்கிக்கு உண்டு என்று நம்புவோம்.

கடந்த வாரம் ஆனந்த விகடனில் ஒரு கட்டுரை வாசித்தேன். அதன் தலைப்பு, "அமைதியை ருசித்திருக்கிறீர்களா?" என்பதுதான். அவ்வளவு அற்புதமாக அந்த கட்டுரை எழுதப்பட்டிருந்தது. வாழ்க்கையின் சத்தங்களூடே காணாமல் போகின்றோம் நாம் தினமும். உறக்கத்தின் போது உள்ள அமைதியை நாம் உணர முடிவதில்லை. அதை நம் உடல் தான் அனுபவிக்கிறது. நம்மை சுற்றி கலை அம்சத்துடன் நடக்கும் எதுவும் நம் கண்களில் புலப்படுவதில்லை. ஏனென்றால் நாம் விழித்துக் கொண்டே உறங்குபவர்கள். சப்த நாடியும் ஒடுங்கி போனால் மட்டுமே சப்தத்தின் ஆதிக்கம் நம் வாழ்விலிருந்து அடங்கிப் போகும் என்பதை புரிய வைத்திருக்கிறது இந்த கட்டுரை. ஒரு நாளும் மழையின் இசையையோ, ஒரு குயிலின் கூவலையோ, அமைதியான இரவின் நிசப்தத்தையோ ரசித்ததில்லைதான். ஆனால் இப்படிப்பட்ட விடயங்கள் நகரத்தில் மறைந்தே போய் விட்டது என்றுதான் எனக்கு தோன்றுகிறது. இல்லையென்றால் ஏதாவது ஒரு தருணத்தில் கண்டிப்பாய் ரசித்திருப்போம். இப்பொழுது கூட, அறையின் மின்விசிறி சத்தமும், சிறிது நேரத்திற்கு முன் குழந்தையை உறங்க வைக்க ஆட்டிய தொட்டிலின் ரீங்காரத்திலும் கண்டிப்பாய் மெய் மறந்து போனேன். இப்படிப்பட்ட அமைதியை ருசித்துதான் பார்க்க வேண்டும்...

தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகளில் வரும், ரியாலிடி நிகழ்ச்சிகளை பற்றிய ஓர் விவாதம் அனல் பறக்க ஒரு தொலைக்கட்சியில் அரங்கேறிக் கொண்டிருந்தது. அதில் முக்கியமாக மிகவும் சிறு குழந்தைகளை வைத்து நிகழ்ச்சி நடத்துவதை தான் பெரும்பாலானோர் எதிர்த்தபடி பேசி வந்தனர். அதில் 10 மாத குழந்தையை நடிக்க வைத்த தாய் சொல்கிறார், "அந்த குழந்தைக்கு நான் யாரென்றெல்லாம் தெரியாது. என்னிடம் இருந்தாலும் அழும், ராக்கியிடம் இருந்தாலும் அழும். அதற்கெல்லாம் ஒன்றும் செய்ய முடியாது" என்கிறார். இந்த வாதத்திற்கு பல கோணங்களில் பொருள் தேடலாம். பிறந்த குழந்தைக்கு பிறந்த சில நாட்களிலேயே தாய் யாரென்பது தெரிந்து விடும் என்பது மருத்துவ ஆய்வில் கண்டறிந்த உண்மை. அப்படியிருக்க, இப்படி பேசுகிறார் அந்த தாய். நிகழ்ச்சி நடக்கையில் அந்த நடிகை, இந்த குழந்தையெல்லாம் என்னால சமாளிக்க முடியாது என்றபடி குழந்தையை தூக்கிப் போடுவது போலவும், அதைப் பார்த்து அதே தாய் கண் கலங்குவது போலவும் காட்டுகிறார்கள். என்ன இருந்தாலும் தன் குழந்தைக்கு தன்னைத் தெரியாது என்று மட்டும் சொல்லியிருக்க வேண்டாம். மற்றவை அவர்களின் சொந்த விடயம், நடிக்க அனுப்பியிருக்கவே கூடாது என்றெல்லாம் அந்த பெண்ணிடம் கேள்வி கேட்க முடியாது, அது கூடவும் கூடாது!!!

சென்ற வாரம் ஓர் ஆங்கில நாவல் படித்தேன். அந்த நாவலின் பெயர், "The Curious Incident of Dog in the night Time". இந்த நாவலை மார்க் ஹாடன் என்பவர் எழுதியிருக்கிறார். இந்த நாவலின் கதாநாயகன் கிரிஸ்டோபர் பூன் ஆஸ்பர்ஜெர் சிண்ட்றோம் என்ற நோயினால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு 15 வயது இளைஞன். இந்த நோய் உள்ளவர்கள் சில விடயத்தை மிகவும் அதிக ஆர்வத்துடன் செய்வார்களாம். உதாரணத்திற்கு கிரிஸ்டோபர் அதீத புத்திசாலி கணிதம் சம்பந்தமான கணக்குகளிலும் விடயங்களிலும். ஆனால் அவனால் சகஜமாக மற்றவர்களுடன் பழக இயலாது. அவர்களது தெருவில் வெலிங்க்டன் என்ற நாய் இறந்த அந்த இரவில் தான் கதை ஆரம்பமாகும். அற்புதமாக அந்த சிறுவனின் பார்வையில் அந்த கதை நகரும். அந்த நோயின் தன்மையை முழுவதுமாக உணர்ந்திருப்போம் நாவல் முடிந்திருக்கையில்...

விஜய் தொலைக்காட்சியில் இந்த வாரம் நடைபெற்ற நீயா நானா நிகழ்ச்சி மிகவும் எதார்த்தமான தலைப்பு. மனைவி அதிகம் சம்பாதிப்பதில் கணவருக்கு வரும் பிரச்சனைகள் அதனால் மனைவிக்கு அவர் திருப்பி கொடுப்பது என்று கார சார விவாதம். கோபிநாத் சொன்னது போலவே ஆண்கள் அணியிலிருந்த ஒருவர், ஆணித்தரமாக எடுத்து வைத்தார் தன் கருத்துக்களை. அந்த கருத்துக்கள் தான் உண்மையானவை என்றோ ஆண்களுக்கு ஆதரவாகவோ பேசவில்லை நான். ஆனால் அவர் , "ஆம் என் மனைவி அதிகமாய் சம்பாதிப்பது எனக்கு பிடிக்கவில்லை. ஏனெனில் இந்த சமுதாயம் காலம் காலமாக அப்படி சொல்லி வந்திருக்கிறது அதனால் நானும் அப்படியே வாழ்ந்து விட்டேன்" என்பார். அந்த நேர்மை பிடித்திருந்தது. ஆனால் அதைப் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ள வில்லை என்றால் இந்த விடயத்தால் குடும்பத்துக்குள் பிரச்சனை வர வாய்ப்பே இல்லை என்பது என் கருத்து. நானும் ஒரு கால கட்டத்தில் என் மனைவியை விட குறைவாகவே சம்பாதித்தேன். அதற்கெல்லாம் வருத்தப்பட்டதும் இல்லை அவர்களை வருத்தப்பட வைத்ததும் இல்லை. அதெல்லாம் நாங்க ஒரு காமெடியாவே எடுத்துக்கறது! சரி உண்மையில் இரு தரப்பிலும் ஏதெனும் நிகழ்வுகள் நடந்திருக்கும் மனம் புண்படும்படி. அப்பொழுதுதான் உண்மையில் ஒளிந்திருக்கும் அந்த சாத்தான் வேதம் ஓத ஆரம்பிக்கும். அந்த சாத்தானை சின்னதா ஒரு சாத்து சாத்தினா எல்லாம் சரியாகிடும்....

- காவிரிக்கரையோன் MJV

பி.கு - இந்த முறை சற்று தாமதாமாகி விட்டது இந்த இடுகை. கொஞ்சம் இன்டெர்னெட்டில் பிரச்சனை!!!

Sunday, March 7, 2010

தெளிய வைக்கும் ஒரு துளி!

பலாப்பழத் தோலினுள் அமர்ந்திருப்பதுதான்
கனி ரசமூறும் பலாச்சுளையின்
வெற்றி ரகசியம்,

இன்பத்தின் திறவுகோல் நிலைதான்
துன்பங்களின் அணிவகுப்பும் என்பது
கானல் நீராய் மறையும் மாயை அல்ல,

உவமைகளின் உருவம் உணர்வாக போனதற்கு
வருத்தமுண்டு எனில் உணர்வில் உவமை தோய்த்த
உண்மைக்கும் வருத்தமும் கோபமும் உண்டா?

துவண்டு போன நிலைமையில் எறும்பு கூட
இருந்ததில்லை, பிரித்து விட்ட நேர்கோட்டுப்
பயணங்களில் மீண்டும் சேர்ந்திருக்கும் அத்தனை
எறும்புகளுக்கு தொலைவதில்லையே ஏன்?

கொலை தான் கொள்ளைதான் மாண்டார்கள் தான்
இருந்தும் தளர்ந்து போயிருப்பின்
முஹம்மது கஜினிக்கு புத்தகத்தில் காலியிடமே,

துவளும் போதும் சூரியக் கதிர்கள்
கண்டால் தலை நிமிரும் வகை
பூக்கள் நம்பிக்கைச் சின்னங்கள்,

கடல் சோகம் மறைத்து அதில் துளி
நம்பிக்கை கலந்து பார்ப்போம்
அதில் தெளியப் போவது நம் வாழ்க்கைதான்!!!

- காவிரிக்கரையோன் MJV

பூமிப்பிளவு...

கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் பிளந்தது பூமி,
பூங்காவை வெறித்து பார்த்த என்னையும்
என் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த சிறுமியையும்
பார்க்காமல்,

பிளந்த பூமியின் அடித்தளம் எப்படியிருக்கும்

என்ற சிறுமியின் கேள்விக்கு என்ன விடை
சொல்வதென்றே தெரியாமல் பயணப்பட்டிருந்தேன்
பூமியின் பிளவுக்குள்,

பன்னெடுங்காலமாய் கூட்டல் கழித்தலில் தேர்ந்த
ஆசிரியர் ஒருவரும், நிலத்தை நம்பியே வேலை
கொடுத்தும் கெடுத்தும் வந்த பெரிய நிலத்தரகர்
ஒருவரும் எங்களுக்கு பக்கத்தில் வந்து கொண்டிருந்தனர்,

பூமிக்கடியில் ஆழ்துளை கிணறு ஒன்று வைத்தால் நல்ல

லாபமென்று அவரும், பூமியின் கடைசி நிறுத்தத்திற்கு செல்ல
இன்னும் எவ்வளவு நாட்கள் ஆகும் என்று ஆசிரியரும்
கணக்கு போட்ட படியே வந்தனர்,

சிறுமிக்கு விடை என்ன சொல்வது என்று விழித்துக்
கொண்டே இருள் படர்ந்த பூமிப் பிளவில் சென்று
கொண்டிருந்தேன் நான், அட ஏதாவது ஓர் இடத்தில் நிற்க
வேண்டுமே என்ற ஐயம் வேறு என்னை சூழ்ந்தது,

சட்டென்று சிறுமி கேட்டாள் பூமிக்கடியில் எனக்கு வைத்து

விளையாட ஒரு நாய்குட்டியும், ஒரு குரங்கு பொம்மையும்,
ஒரே ஒரு தட்டும் வேண்டும் என்று கண்களில் நீர்
பனிக்க கூறினாள்,

வாங்கிக் கொடுக்கிறேன் என்று திரும்புகையில் ஒருவரையும்
காணவில்லை, பூமியின் பிளவும் இல்லை, மின்விசிறி சத்தமும்
இருளும் என் போர்வையும் கூட இருந்தன,

என் மனதில் இருள் சூழ்ந்தது, சிறுமிக்கு என்னவாகியிருக்கும்

நிலத்தரகர் கிணறு வெட்டியிருப்பாரா? ஆசிரியரின் விடையில்
சிறுமிக்கு விடை சொல்லியிருப்பேனே, பொம்மைகள் இருக்குமா?
மீண்டும் அதே பூங்காவை நோக்கி பயணித்தேன்
விட்டு வந்த வேலைகள் பார்க்க!!!

- காவிரிக்கரையோன் MJV

மழலைக் கவிதைகள்...

நித்திரை
மூன்று நான்கு மணி நேரங்கள்
போராடி நிலவையும், புலியையும்
காட்டு ராஜாவையும் கட்டிலுக்கு பக்கமாய்
அமரவைத்து மிரட்டி,
எனக்கே பிடிக்காத என் குரலில் ஓர் பாடல் இசைக்க,
அத்தனைக்கும் தலையசைத்து அன்பு தேவதை
தூங்கியிருக்கும் நேரம், ஐந்து நொடி குரைப்பில்
மீண்டும் அவளை எழுப்பி விட்ட நாயின்
மேல் தான் எனக்கு கோபம், உச்சக்கட்ட கோபம்!
மீண்டும் சிங்கம், மீண்டும் புலி!!!!!

காலும் கையும்
காரின் திசைச்சக்கரத்தில் பொட்டு
நடுநாயகமாய் அமர,
ஊர்ந்து வந்த எறும்புகள் தீனி பார்த்து
சாளரம் வழி ஏற,
இருக்கைகள் வண்ணப் பக்கங்களாய்
வடிவுக்கு வர,
இருக்கைக்கு அடியில் உடைபட்ட சில
உருவங்களும், காலும் கையும் கிடைக்க,
உச்சாணி கோபத்தில் நான் கத்துவதில்லை,
இப்பொழுதெல்லாம் எங்கள்
குட்டி தேவதை காரில் பயணிக்கிறாள்!!!

- காவிரிக்கரையோன் MJV

நினைவெல்லாம் நித்யா....

இந்த சாமி'யார்' புதிதாக இருக்கிறாரே என்று புறப்பட்டு செல்லும் மக்கள் காலப்போக்கில் அவரையே சாமியாக வழிபடும் விடயங்கள் நம் ஊருக்கோ நாட்டுக்கோ ஒன்றும் புதிதாக எனக்கு தோன்றவில்லை. இந்த நித்தியானந்தரின் செய்தி வந்ததிலிருந்து எவ்வளவோ வலைத்தளங்களிலும், வலைப்பூக்களிலும் பதிவர்கள் வெளுத்து வாங்கி விட்டார்கள். அது எப்படிப்பட்ட கோபம், எப்படிப்பட்ட சேவை என்பதை நிர்ணையிக்க முடியாது. எங்கெங்கு காணினும் வீடியோவடா என்பது போல் எல்லா இடங்களிலும் பாகு பாடின்றி நித்யா டி.ஆர்.பி தர வரிசைகளில் முதலிடம் பெற்றிருப்பார் என்று நினைக்கிறேன். சச்சினின் சாதனையை நித்யா முறியடித்து விடுவார் என்றெல்லாம் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். சரி இதை அக்கு வேராக ஆணி வேராக பிரித்து போட்டு பலரும் விவாதித்து விட்டனர். என் பங்குக்கு எனக்கு தோன்றிய எண்ணங்களை இங்கே பதிவு செய்கிறேன்.

முதல் வரியில் குறிப்பிட்டு இருந்தது போல், எங்கே காவி நிறத்தில் உடை அணிந்து மனிதர்கள் வந்தமர்கிறார்களோ அங்கெல்லாம் மக்கள் கூட்டம் அலை மோத ஆரம்பித்திருப்பதை பல காலங்களாக கண்டு வருகிறோம். இதோ இந்த இடுகை எழுதிக் கொண்டிருக்கும் வேலையில் தலை நகரத்தில் இருக்கும் பாம்பு சாமியார் பெண்களை வைத்து பாலியல் தொழில் செய்வதாய் கைது செய்யப்பட்டார் என்ற செய்தி பார்த்தேன். அது என்ன எந்த சாமியார் மாட்டினாலும் பெண்கள் விவகாரத்திலேயே மாட்டுகிறார்கள். ஏன் ஒரு கட்டப்பஞ்சாயத்தில் ஈடுபட்டார், கொள்ளை அடிக்கும் பொழுது மாட்டினார் என்று வருவதில்லை. அதெல்லாம் அந்த சாமியார்களுக்கே வெளிச்சம். பெண்ணடிமைத்தனம் ஒழியாதது கூட காரணமாக இருக்கும். நான் சொல்வது முரணாகக் கூட இருக்கலாம்.

நம் நாட்டில் இருக்கும் அதீத தெய்வ பக்தி ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். தெய்வத்தை வழிபடுங்கள் தவறில்லை. ஆனால் ஒரு சராசரி மனிதனை தெய்வமாக உயர்த்தி பார்க்கும் பொழுதே இது போன்ற பல நிலைகளில் அதிர்ச்சிகள் உருவெடுக்கின்றன. இவ்வளவு ஊடகங்கள் வரிந்து கட்டிக் கொண்டு வசை பாடுகிறார்களே அதில் எத்தனை ஊடகங்கள் தொடர்ந்து இது போன்ற சாமியார்களின் நிகழ்ச்சிகளை ஒளிபரப்பி இருக்கிறார்கள். உண்மையில் பார்த்தால் அந்த சாமியாரை ஆத்மார்த்தமாக வணங்கி வந்தவர்களுக்கு தான் இதில் ஏகப்பட்ட மனவருத்தம் இருக்க வேண்டும். ஏனென்றால் இதெல்லாம் அவர்களுக்கு அவர்களே வைத்துக் கொண்ட கொள்ளி. உனக்கு தெய்வ நம்பிக்கை இருக்கா, நீங்க கடவுளை நினைத்து வழிபடுங்கள். இதியாவில் இல்லாத கோவில்களா? காதலிலிருந்து கடவுள் வரை இடைத்தரகர்கள் வைத்தால் இந்த நிலைதான்.

இந்த வீடியோவை பார்க்காதவர்கள் யாரும் இருக்க மாட்டோம். இதற்கு மேலும் பார்க்க வேண்டுமா காசு கொடுத்து பதிவு செய்யுங்கள் என்று ஒரு புறம் அந்த வர்த்தகம் வெறு வெகு சிறப்பாக நடந்து கொண்டிருக்கிறது. பிரம்மச்சர்யத்தை பிரச்சாரம் செய்து, அதை சட்டென்று கடைப்பிடிப்பது கடினம் என்பதால் தான் இந்த கொதிப்போ மக்களிடம். இதை சாக்காக வைத்து எத்தனை ஆசிரமங்கள் சூறையாடப்பட்டதோ இவையெல்லாம் மெதுவாக இனிமேல் தான் வெளியில் வரும். அன்றைக்கே சொல்லி சென்றார், செந்நாப் புலவர், "சொல்வது யார்க்கும் எளிதாம், சொல்லிய வண்ணம் செயல்". அதிகமாக தியானங்கள் செய்து இப்படி படுக்கையில் சல்லாபம் கொள்ளவா என்று மக்கள் கோபிக்கிறார்கள். இன்னும் சிலர், "அட, அந்த காவிய கூட கழட்டாம" என்று காவி உடைக்கு மரியாதை செய்கிறார்கள்.

எப்பொழுதெல்லாம் ஒரு தனி மனிதன், தெய்வத்திற்கு நிகராய் அல்லது தெய்வமாகவே கருதப்படுகிறானோ, அங்கெல்லாம் இப்படி ஏதாவது ஒன்று நடந்தே தீரும் என்பது இயற்கை நியதி என்றே எனக்குப்படுகிறது. நாம் வாழ்கின்ற இந்த காலத்தில் நிலை இப்படிதான் இருக்கிறது. எனக்கு தெரிந்த வரை காஞ்சிப்பெரியவர் ஒருவர் நம் காலத்தில் இது போன்ற எந்தவொரு விடயத்திலும் சிக்காமல் நன்னெறியில் வாழ்ந்து இறந்து போனதாக சொல்கின்றனர். மூடப்பழக்கங்கள், கண்மூடித்தனமான நம்பிக்கை என்று எவ்வளவு பெயர்கள் வைத்துள்ளோம், இவற்றை குறிப்பிட. எந்த ஒரு தனி மனிதன் தெய்வமாக தூக்கி வைத்த தலையிலேயே தாண்டவம் ஆடுகிறானோ, அவனுக்கெல்லாம் இந்த நிலைதான்.

எது எப்படி இருந்தாலும், இந்த ஒரு நிகழ்வாலோ, இல்லை இதற்கு மேல் எவ்வளவு நடந்தாலுமோ பலர் அப்படியே திருந்தி விடப்போவதில்லை. இந்த நிகழ்வில் யார் மீது குற்றம் யார் பாதிக்கப்படுகிறார்கள் என்றெல்லாம் சுற்றி அனைவரும் பேசிக் கொண்டிருந்தாலும், ஊடக தர்மத்தை கண்டிப்பாக காப்பற்றி இருக்க வேண்டும் என்று தான் எனக்கு தோன்றுகிறது. இதை மறுபடி மறுபடி போட்டு காட்டி, என்ன செய்தார்களோ தெரியவில்லை. அப்படி சமூக அக்கறை இருந்திருந்தால், இப்படியெல்லாம் நிகழ்ச்சி நடப்பதற்கு முன்பாகவே, பொதுவான விழிப்புணர்வை மக்களிடம் எடுத்து சொல்ல ஏதுவாக ஏதெனும் ஒரு நிகழ்ச்சியை நடத்தியிருக்க வேண்டும். அதையெல்லாம் விட்டு விட்டு, உங்கள் கையில் அந்த சி.டி கிடைத்தது என்பதற்காக அதையே நித்தம் நித்தம் காட்டாமல் இருந்திருக்கலாம். அந்த சாமியாரையும், அந்த நடிகையையும் மக்கள் பார்த்த அளவிற்கு அவர்களை அவர்களே பார்த்திருப்பார்களா என்பது சந்தேகம்தான்.

இது போன்ற நிகழ்ச்சிகள் நடப்பதால், என்ன ஆகும் ஒன்றும் இல்லை. அவரும் முடிந்த வரை தலைமறைவாக இருப்பார். கைதெல்லாம் எதற்காக செய்யப் போகிறார்கள்? இந்த வரம்பு மீறலுக்கெல்லாம் தண்டிக்க சட்டம் உண்டா என்பது தெரியவில்லை. தனி மனித ஒழுக்கம், பிரம்மச்சர்யம் கற்று கொடுத்த ஒருவரே இப்படி செய்து விட்டார், நம்பிக்கை துரோகம் என்றெல்லாம் சட்டம் இருந்தால் ஒரு வேலை கைது செய்யப்படலாம். என்ன நடக்க போகிறது அப்படியெல்லாம் நடந்தால்? இது போன்று பல வழக்குகளை நாமும் பார்த்துதான் வருகிறோம். இதற்கு இடையில் அந்த நடிகையின் சதித்திட்டம் தான் அது என்ற கதை வேறு கிளம்பியிருக்கிறது. முடியல கண்ணக்கட்டுது. அட போங்கப்பா, போய் வேலையப் பார்ப்போம்.

ஆனாலும் இப்படிப்பட்ட விடயங்கள் நடப்பதற்கு காரணிகளாய் இருப்பது அவரை ஏற்றி விட்டு அழகு பார்ப்பவர்கள் தான். நம்பிக்கை வீண் போய் விட்டது, நேர விரயம், பொருள் விரயம் என்று பல விரயங்கள் இப்படிப்படவர்களை ஏற்றி விடுவதால் கண்டிப்பாக நடக்கிறது. இதை தடுக்க என்ன செய்வது? ஒடுக்க சட்டம் போட்டால் குடியரசு, இது சர்வாதிகாரத்தனம் என்று ஒரு கூட்டம் கிளம்பி விடும். மக்களாய் பார்த்து திருந்தா விட்டால், "கதவை திறந்து வையுங்கள், என்று எல்லோரும் நுழைந்து கொண்டு தான் இருப்பார்கள்".

இந்த இடுகை மூலமாக, எந்த ஒரு தனிமனிதனையும் தெய்வமாகவோ, தெய்வத்திற்கு ஒரு படி மேலேயோ வைத்துப் பார்த்து வணங்கியதும் இல்லை, வணங்கப்போவதும் இல்லை என்ற உறுதி மொழியை சமர்பிக்கிறேன். இந்த இடுகைத் தலைப்பிற்கு காரணம், அந்த பெயரில் ஒரு திரைப்படம் வந்தது. அதில் வரும் ஒரு பாடலின் வரி, "பனி விழும் மலர் வனம், உன் பார்வை ஒரு வரம், இனி வரும் முனிவரும் தடுமாறும் கனிமரம்"!!!

- காவிரிக்கரையோன் MJV