Saturday, November 20, 2010

கூட்டங்கள்

வாழா வல்லமைக்கு வாசல் கதவுகள்
மட்டும்தான் கேடா, எடுத்து கொன்று
தின்றன கரையான் கூட்டம்,

ஈன்ற உயிரை நிறுத்தி போயின
வறுமை கோடுகள், வெளிச்சம் இருள்
இரண்டையும் எப்பொழுதும் கொண்டன
வீட்டின் கூட்டம்,

அருகம்புல் அருகாமையில் கிடைத்தால்
கணேசனுக்காவது மாலை போடலாம், அவனைத்
தள்ளி கணேசனை ஆக்கிரமித்தது சட்டை
வெளுத்த ஒரு கூட்டம்,

ஈர துணி காய்ந்து காய்ந்து பசி மறக்கக்
கற்றுகொண்டது ஒரு வீட்டின் வறுமைக்கு
பிறந்த கூட்டம்,

என்றாவது மழை வருமா வந்தால் வயல்
வழி நீர் வருமா? வானமே மொத்தமாய்
தெரிந்த கூரை பார்க்க பழகி இருந்தது
அந்த கூட்டம்...

- காவிரிக்கரையோன் MJV

1 comment:

முனைவர்.இரா.குணசீலன் said...

கூட்டமான ஊட்டமான கவிதை!